The Daltons tijdens ‘The Clash of the Coverbands’

ThedaltonsHet is alweer even geleden maar op vrijdagavond 3 april 2015 bezocht ik de Effenaar in Eindhoven voor de halve finale (regio Zuid-Nederland) van ‘The Clash of the Coverbands’. Niet dat ik nu zo’n enorme fan van coverbands ben, maar uiteraard omdat ik wist dat de band van een goede vriend van me aan deze voorronde mee ging doen. Ik heb het natuurlijk over ‘The Daltons’, met frontman Maurice Schalks.

Verbluffend hoge kwaliteit
We (ik was die avond met mijn zus aanwezig) wisten dat we even geduld moesten hebben voordat The Daltons het podium zouden betreden, maar we waren ook serieus benieuwd naar de concurrentie. We pikten nog net het slotakkoord mee van ‘ A Band Named Sue’ om vervolgens compleet verrast te worden door de 5-mans rock-coverband ‘Dazed and Confused’. Niet in de laatste plaats omdat de gemiddelde leeftijd van de heren en frontlady nog maar 13 jaar bedroeg! Volwassen nummers werden ons om de oren geslagen en het was prachtig om te zien hoe de band zelf ook genoot. Helaas vielen ze niet in de prijzen, maar ik vermoed dat deelname aan deze avond voor hen al prijs genoeg was.

Bijna was het zover…
Na ‘The Shakers’, ‘Rock, Paper, Scissors’ en ‘Highway Orange’ was het de beurt aan ‘In The Attic’. Misschien qua muziekstijl niet geheel mijn smaak, toch was duidelijk dat deze vier heren perfect in staat waren om een mooie interactie met ons als publiek op te bouwen. En toen was het eindelijk de beurt aan ‘The Daltons’. Ik had Maurice natuurlijk al vaker horen zingen, maar nog nooit als frontman van The Daltons. Wat een verrassende covers wisten zij neer te zetten! Stuk voor stuk bekende nummers waar de band ook nog eens een geheel eigen sausje overheen gegoten had. Van het nummer Kiss van Prince schieten we door naar Staying Alive van de Bee Gees om vervolgens bij Seven Nation Army van The White Stripes uit te komen. Voor ons is het al duidelijk en waarbij we echt niet bevooroordeeld zijn (echt niet. Echt niet!): de winnaar van de avond is bekend. Daar hoeven we de laatste band ‘Noisy Motion’ eigenlijk niet eens meer voor te beluisteren.

De uitslag
Natuurlijk blijven we nog wel om deze laatste band het publiek te geven dat ze verdienen om daarna toch wel vol spanning te wachten op de uitslag. Ons wachten wordt beloond, want The Daltons krijgen de hoogste score van de vakjury en gooien ook hoge ogen onder de publieksstemmers. In The Attic doet het alleen bij het publiek nét iets beter, waardoor deze twee bands op zondag 17 oktober 2015 in 013 te Tilburg mogen gaan strijden om een plek in de landelijke finale! Ik ben er die avond weer bij, jij ook?

Recensie debuutalbum Douwe Bob

DouweBobAl vanaf de eerste aflevering van het programma “De beste singer-songwriter van Nederland” was ik betoverd door het prachtige stemgeluid van Douwe Bob Posthuma, die inmiddels onder de iets kortere artiestennaam Douwe Bob door het leven gaat. Het nummer Multicoloured Angels dat hij tijdens de liveshows voor zijn vader schreef bezorgde me kippenvel en met de versie die hij daarvan in de finale speelde, blies hij werkelijk het dak van Paradiso af! Ik keek dan ook enorm uit naar het moment dat zijn debuutalbum gelanceerd zou worden. Heel lang hoefde ik gelukkig niet te wachten want begin mei 2013 kwam ‘Born in a Storm’ uit.

Een nieuw favoriet nummer
Ik kan er kort en krachtig over zijn: het album is in één woord geweldig! Ik was natuurlijk heel blij dat het mijn favoriete nummer uit DBSSW bevatte, maar ook de rest van de nummers spreekt me enorm aan. Sterker nog, inmiddels heb ik er een nieuwe favoriet bij. ‘Stone into the river’ klonk zo geweldig dat ik het afgelopen maand coverde tijdens een optreden in Berlage te Eindhoven. Als ik zelf al maar een fractie van zijn stemgeluid die avond heb weten te benaderen, dan ben ik al een zeer tevreden mens.

De rest van het album
In de nummers van Douwe Bob hoor je invloeden uit de jaren ‘50, ‘60 en ‘70 terug en dat is iets wat perfect bij mij past. Ik luisterde vroeger in de auto met mijn vader al naar cassettebandjes van de Beatles, terwijl de rest van mijn vriendjes vooral muziek uit de Top 40 mooi vond. Bovendien weet Douwe Bob in al zijn nummers echt een verhaal te vertellen waar ik als luisteraar van begin tot eind door geboeid ben. De titeltrack ‘Born in a storm’ is ook nog eens autobiografisch waardoor je nóg meer inzicht in de persoon Douwe Bob zelf krijgt. Het hele album ademt aan alle kanten muzikaliteit uit en ik kan dan ook niet wachten om hem een keer live te zien en horen spelen.