The Daltons tijdens ‘The Clash of the Coverbands’

ThedaltonsHet is alweer even geleden maar op vrijdagavond 3 april 2015 bezocht ik de Effenaar in Eindhoven voor de halve finale (regio Zuid-Nederland) van ‘The Clash of the Coverbands’. Niet dat ik nu zo’n enorme fan van coverbands ben, maar uiteraard omdat ik wist dat de band van een goede vriend van me aan deze voorronde mee ging doen. Ik heb het natuurlijk over ‘The Daltons’, met frontman Maurice Schalks.

Verbluffend hoge kwaliteit
We (ik was die avond met mijn zus aanwezig) wisten dat we even geduld moesten hebben voordat The Daltons het podium zouden betreden, maar we waren ook serieus benieuwd naar de concurrentie. We pikten nog net het slotakkoord mee van ‘ A Band Named Sue’ om vervolgens compleet verrast te worden door de 5-mans rock-coverband ‘Dazed and Confused’. Niet in de laatste plaats omdat de gemiddelde leeftijd van de heren en frontlady nog maar 13 jaar bedroeg! Volwassen nummers werden ons om de oren geslagen en het was prachtig om te zien hoe de band zelf ook genoot. Helaas vielen ze niet in de prijzen, maar ik vermoed dat deelname aan deze avond voor hen al prijs genoeg was.

Bijna was het zover…
Na ‘The Shakers’, ‘Rock, Paper, Scissors’ en ‘Highway Orange’ was het de beurt aan ‘In The Attic’. Misschien qua muziekstijl niet geheel mijn smaak, toch was duidelijk dat deze vier heren perfect in staat waren om een mooie interactie met ons als publiek op te bouwen. En toen was het eindelijk de beurt aan ‘The Daltons’. Ik had Maurice natuurlijk al vaker horen zingen, maar nog nooit als frontman van The Daltons. Wat een verrassende covers wisten zij neer te zetten! Stuk voor stuk bekende nummers waar de band ook nog eens een geheel eigen sausje overheen gegoten had. Van het nummer Kiss van Prince schieten we door naar Staying Alive van de Bee Gees om vervolgens bij Seven Nation Army van The White Stripes uit te komen. Voor ons is het al duidelijk en waarbij we echt niet bevooroordeeld zijn (echt niet. Echt niet!): de winnaar van de avond is bekend. Daar hoeven we de laatste band ‘Noisy Motion’ eigenlijk niet eens meer voor te beluisteren.

De uitslag
Natuurlijk blijven we nog wel om deze laatste band het publiek te geven dat ze verdienen om daarna toch wel vol spanning te wachten op de uitslag. Ons wachten wordt beloond, want The Daltons krijgen de hoogste score van de vakjury en gooien ook hoge ogen onder de publieksstemmers. In The Attic doet het alleen bij het publiek nét iets beter, waardoor deze twee bands op zondag 17 oktober 2015 in 013 te Tilburg mogen gaan strijden om een plek in de landelijke finale! Ik ben er die avond weer bij, jij ook?

Over doelgroepen en diarree

doelgroepAls ik ’s avonds lui op de bank hang, vind ik het heerlijk om een serie op Comedy Central te kijken. Ook al heb ik driekwart van de afleveringen al gezien, ik blijf er graag naar kijken. Eén van mijn favoriete series is de That ‘70s Show en meestal worden daar twee afleveringen van achter elkaar uitgezonden.

Adverteren
Toen Comedy Central nog maar kort bestond, was het aantal commercials dat tussen de verschillende series werd uitgezonden stukken lager dan nu. Blijkbaar genieten meer mensen van de zender met bijbehorende sitcoms en is de zender in een paar jaar tijd behoorlijk populair geworden. Het zal me dan ook niks verbazen als je tegenwoordig een behoorlijk bedrag moet neertellen om een commercial van je bedrijf of product te laten uitzenden.

Doelgroep
Je gaat ervan uit dat je als bedrijf er bewust voor kiest om op een bepaalde zender op een bepaald tijdstip en op een bepaalde dag je commercial te laten uitzenden. Misschien dat jouw doelgroep overeenkomt met de doelgroep die de zender voor ogen heeft. Al zegt Comedy Central zelf op haar website dat ‘de brede diversiteit van het aanbod van Comedy Central maakt dat ook een brede doelgroep naar de zender kijkt’.

En dan is er ineens diarree…
Het viel me deze week tijdens een avondje bankhangen ineens op dat de afleveringen van de That ‘70s Show ‘mede mogelijk werden gemaakt door Tasectan’. Ofwel, door een product dat ontwikkeld is om de effecten die gepaard gaan met diarree te bedwingen en te verminderen. Ik vroeg me af waarom Tasectan ervoor gekozen had om juist op deze zender en bij dit programma hun commerciële boodschap te tonen.

Misschien…
Heeft het te maken met het feit dat je buikpijn van het lachen kunt krijgen als je comedyseries kijkt, met alle gevolgen van dien. Of worden er veel plas- en poepgrappen gemaakt op de zender waar Tasectan bij aan denkt te kunnen sluiten. Of is het simpelweg echt omdat Tasectan een product is dat voor iedereen is, waardoor het prima past bij een zender die ook een brede doelgroep voor ogen heeft?

Het lijkt mij in elk geval dat er toch genoeg medische programma’s zijn waar prima bij geadverteerd kan worden. Of is dat dan weer een te kleine doelgroep voor een product als Tasectan?

Ritme

Ritme

Sinds kort heb ik weer ritme. Ritme in werktijden. Ritme in huistaken. Gewoon ritme. Ik had niet het idee dat ik het gemist had. Ik kon boodschappen doen op het tijdstip dat het mij uitkwam. Even een rustig moment qua werk? Dan ging ik even lekker een rondje hardlopen. Gewoon, omdat het kon.

Op zoek naar structuur
Maar nu het ritme er weer is, voelt het toch wel heel prettig. Een zekere mate van structuur in je leven is achteraf bezien ook helemaal niet verkeerd. Het was namelijk soms net alsof dingen door elkaar liepen. Of je kwam er ’s avonds om elf uur achter dat je de hele dag nog niet buiten was geweest. Opgestaan, gedoucht, ontbeten en aan het werk gegaan. Geen afspraken buiten de deur, ’s avonds ook geen afspraken gehad en voor de televisie beland.

Hetzelfde werk met meer voldoening
Inmiddels heb ik dus kantoorruimte gevonden. En ga ik ’s ochtends weer op mijn fietsje naar ‘het werk’. Overigens heb ik niet het idee dat ik nu andere werkzaamheden of meer werkzaamheden verricht dan toen ik thuis werkte. Maar het vóelt wel alsof je harder gewerkt hebt aan het eind van de dag.

Werken zonder afleiding
We zitten in onze kantoorruimte op STRIJP-S in totaal met zo’n tien zelfstandig professionals. Waarvan er in principe acht (waaronder ikzelf) werkzaam zijn in een open ruimte. Vooraf maakte ik me een beetje zorgen over het feit of ik zou kunnen werken met allemaal mensen en geluiden om me heen. Gelukkig blijkt dat erg goed te gaan. In de eerste plaats omdat er nog geen moment geweest is waarop iedereen tegelijk aan het werk was. En daarnaast blijk ik stukken minder last van omgevingsgeluiden te hebben dan ik voorheen dacht. Ik kan zelfs weer werken met de radio aan. Overigens, als het echt een keer noodzakelijk is en ik intensief met een tekst bezig wil zijn, kan ik natuurlijk ook gewoon een dagje thuis werken.

Ik zit er dan misschien pas anderhalve week, maar vooralsnog bevalt het werken me hier prima. Het ritme is weer helemaal terug. Het enige minpuntje was vanochtend het ritme van de regen tijdens het fietsen…